Nirvanic Strings---رشته هایی به ماورا

چه كسي گفت:بيا!

در فراسوي همه اقيانوس ها كسي بود كه كودك ،حتي با چشمان بسته ...در تاريكي اتاق، مي ديدش ..
لمسش مي كرد،بر او لبخند ميزد ..تا اينكه مادر پنجره را باز كرد: نور خورشيد به فضاي تاريك اتاق پيچيد و صدايي آمد:بيا!
چشمان كودك به چهره مادرش بود كه چيزي نمي گفت و صدا باز آمد...چشمان كودك پر از سوال به چهره مادر بود ومادر از او مي خواند كه :چه كسي گفت بيا!

-----

|+| نوشته شده توسط در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387 و ساعت 21:10 |

تناقض سپید

آشفتگي و آسودگي را در يك لحظه در هم آميخته مي بينم...
اين طبيعت است ..اين قسمتي از حقيقت است : آنچه ما نمي دانيم ، اگرچه شايد گاهي گواهي مي دهيمش.

ما تمام مدت از ياد مي بريم..قوانين را ..آرزو ها را ..آدمها را...خواسته ها را

و اينكه ماده در كالبد ما ، حافظه ما و درك ما دست مي برد و فراموشي حقيقت را به دنبال مياورد..
چه چيزي بود كه مي دانستيم و اكنون از آن در انتهاي تاريك روشن ذهنمان يادگاري مانده ،که گاهي با ديدن برخي حقايق تكان مي خوريم..؟! به خود مياييم؟
شايد آرامش روشن بودا ، شايد بازتاب باران طلايي آفرينش و شايد اينكه ما همه ريختگاني هستيم در پايين ترين چاله ها ...تا بياموزيم،تجربه كنيم و خود ، پله ها را، نشانه ها را لمس كنيم و باز بياموزيم: درس بگيريم دو گانگي ها و متضاد ها در تن زندگي ما جاريست ...وپذيرش آن به عشق مي انجامد، زمين و آسمان را همزمان مهر ورزيدن ...خدا و انسان را ...اينكه در عظمت اقيانوس همه با هم خواهيم بود...درك ها در هم مي آميزد و من و تو كه رنگ سرخ اين سيبها را مي دانيم ،آيا فردا ، براي ما روزي از جنس دگر خواهد بود؟
آيا باز باور ما به ديدن نقشها ختم ميشود؟ چرا نمي گذاريم كه طرح اين وحدت به آرامي بر سايه رفتار ما بنشيند..و نشانه ها جاي جاي هستند تا روشن تر شويم...من مي انديشم به سالهايي كه اينگونه نديدن را آموخته ام...تو به چه مي انديشي؟

مي دانم كه از ياد مي برم باز : ذهن من بازي تازه اي آغاز خواهد كرد كه مرا در دشت پر از البسه هاي آويخته بر طنابها گم كند...

آرش.م

------------------------
پانوشت:
نمي دانم چرا ، حس مي كنم آنچه مي بينم را نمي ديدم و بالعكس! شايد اين قسمتي از نيرواناست وشايد هم گمانه اي گنگ است ..

|+| نوشته شده توسط در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 و ساعت 22:35 |

business articles